Eleştiri
Çilingir Sofrası
Yönetmen & Senaryo: Ali Kemal Güven | Oyuncular: Ahmet Rıfat Şungar, Barış Gönenen, Adnan Devran, Gülhan Kadim, Ecrin Bolkar | Türkiye | 60 dakika | Drama
Milenyallere pek tanıdık gelecek bir öykü Çilingir Sofrası. Emir Can da, Yusuf Efe de farklı formlarda, hele ki kendinizi kuir biri olarak tanımlıyorsanız mutlak surette hayatınızdan geçmiş birilerini hatırlatıyor. Dolayısıyla bütün filmi tarif edilemeyecek bir aşinalıkla, belki kendi başıma da gelmiş olabileceğini düşünerek izledim açıkçası ben. Türkiye gibi bir ülkede var olmanın bedellerini fiziksel olarak zarar görmesek bile psikolojik anlamda pek çok engebeye karşı mücadele ederek ödediğimizi hatırladım. Kendimizi değil kabul etmek, keşfetmek, tekil ve düzeltilmeye ihtiyaç duyan biri olmadığımızı kavrayabilmek için yeterli medyumun bulunmadığı bir zaman aralığına hapsolduk çünkü Y jenerasyonu olarak. Bundan ne şikayetçi, ne de zaman mefhumuna isyan hâlindeyiz. Ancak teknoloji çağını gençliğinin baharında yakalamış bir nesil olarak, birkaç seneyle kaçırdığımız yıllarımızın acısı boğazımızda hep bir düğüm sanki. Emir Can’ın “Bizden geçti”lerine eklediği eslerde de hep bu imrentiyi servis ediyor Ali Kemal Güven.
Bütün gerçekliğiyle birlikte elbette bir hesaplaşmanın ve bunu alnı açık, yüzü ak bir kimlik ifadesiyle ortaya koymanın filmi Çilingir Sofrası. Üstelik cis gey bir erkeğin yaşanmışlıklarının üzerinden geçiyor olsa da yanlış yerde doğduğu, yanlış birine kapıldığı için kalbi kırılmışların kimliği fark etmeksizin evrenselleşen, çok yönlü bir tarafı var. Biraz da acaba televizyon için mi tasarlanmış sorusunu sordurtmasından sebep teknik anlamda çok yetkin olduğunu söylemek mümkün değil. Dört parçaya böldüğü öyküsünün ekranı karartmaya meyil ettiği yerlerinde kendi ritmini bozduğuna şüphe yok. Fakat onu o olduğu için seven, Nazan Öncel’in “Bunu Bir Ben Bilirim Bir Allah”ını duydukça geçmişin tozlu raflarını karıştıran, Ecrin Bolkar’ın canlandırdığı “abla”ya gözleri ışıldayarak bakan, Türkiye’ye rağmen kendi olabilmiş herkesin ve bilhassa benim jenerasyonumun filmi Çilingir Sofrası. Layık olmadıkları sevgimizle omuzlarda taşıdığımız bütün eski sevdiceklerimize armağan ederek, bu topraklardan belli ki duyacak nice kuir hikâyemiz olduğununun bilinci ve heyecanıyla koşuyorum ben artık gelecek günlere. Büyüdük, serpildik, kendi ışığımızı bulup parıldadık da şimdi beyaz perdenin karşısında buluşuyoruz hep birlikte. Temsiliyetin önemini bir kez daha kanıtlayan ve toksik masküliniteyi gözlemlerken asla taviz vermeyip güzellemelere girişmeden, kendi klanımız dahilinde bile boy gösteren femfobiklere inat her şeyi olduğu gibi perdeye yansıtan, teslimiyeti kati surette kabul etmeyen Ali Kemal Güven’e de çokça teşekkürler…